UA-58898312-1

Kwetsbaarheid is een kracht

FB_IMG_1454363222469

Ik heb geleerd om sterk te zijn.  Om te verbergen dat ik ook kwetsbaar ben. Tot ik mijn man 12 jaar geleden ontmoette. Die kon struikelend een ruimte vol mensen binnenkomen en daarna een diepe buiging maken. Ik zag daarachter zijn kracht om zijn menszijn te omarmen en vanuit daar toegankelijk te zijn. En ik dacht toen wouw dat wil ik ook leren.

Ik spreek veel mensen die zich groot houden voor de ander, die sterk zijn, die maar doorgaan, die maar positief blijven.  Om de ander te beschermen, maar ook om zichzelf te beschermen.  Dit zijn vaak ook sterke mensen. Maar voelen ze zich ook positief? Staan ze ook sterk en vitaal in het leven? En wat gebeurt er als ze stoppen met zichzelf afleiden? Of wat als het leven hen stilzet? Deze manieren van (over)leven werken pas als je jezelf ook gelooft en als het gevoel erbij klopt, anders is het niet meer dan een strijd met jezelf. En ook al denk je van niet, die strijd is voelbaar. Deze mensen zijn vaak diep van binnen heel gevoelig maar bouwen een sterk hulsel om controle te kunnen houden. Vechten tegen je eigen verwachtingen. Dit kost heel veel energie.

Hoe sterk is het als je wat je echt voelt durft te doorleven? Als je om hulp durft te vragen niet omdat dat zwak is maar omdat het sterk is om jezelf te durven ontplooien. En dan bedoel ik niet een therapie die het wonder is op alle problemen, maar je eigen wonder durven zijn. Wat als je stil stond om te voelen wat je nodig hebt en hier ook nog eens naar zou handelen? Wat als je ja zou zeggen tegen jezelf en naar jezelf durft te kijken om ervan te leren? Of vind je het egoïstisch om goed voor jezelf te zorgen? Is goed voor jezelf zorgen en vanuit die balans veel meer energie te hebben om te geven wel egoïstisch? Zou de wereld niet beter worden als we allemaal goed voor onszelf zouden zorgen? Dan bedoel ik niet goed voor jezelf zorgen in wat je hoofd denkt te willen hebben, maar dat wat je werkelijk nodig hebt.

Ik zie zoveel mensen die zich verantwoordelijk voelen en van daaruit alles goed proberen te doen. Maar ik zie daarachter vaak iemand die eigenlijk onzeker is en de controle probeert vast te houden. Ik zie zoveel mensen die positief doen naar de buitenwereld en afleiding zoeken in het ene project naar het andere of de ene therapie naar de andere. Die de aandacht verleggen buiten zichzelf. Ik zie daarachter vaak iemand die bang is om stil te staan, om niets te doen, om zich leeg te voelen. Ik zie moeders die twijfelen of ze een goede moeder zijn. Lief mens het feit dat jij het vermogen hebt om naar jezelf te kijken, te twijfelen en jezelf te verbeteren maakt je de beste moeder op de wereld.

Kracht zit in jou als je luistert. Daar waar je hart een sprongetje maakt. Dit voel je als je jezelf ruimte geeft om alles te ontladen wat in de weg zit om dit te kunnen voelen en om van daaruit weer te gaan stromen. Als je kunt zien welke dingen je herhaaldelijk op je pad krijgt tot je ze doorbreekt. Als je kunt zien welke dingen je jezelf wijs probeert te maken om de controle te voelen. Als je kunt zien dat je verzetten tegen wat er in je leeft veel meer energie kost dan het laten gaan. Als je kunt zien dat de ander ook zijn kwetsbaarheden heeft. Durf jij te voelen hoe het echt met je gaat? Durf jij jezelf van daaruit weer te laten stromen en de controle te vinden door hem te verliezen? De controle die je namelijk denkt te hebben is eigenlijk een illusie. Durf jij je eigen kracht te ervaren achter die illusie? Of neem je hem mee je graf in?

Durf je dat niet? Je bent niet de enige. De maatschappij vraagt ons om te presteren. We zijn niet bang voor de dood, we zijn banger om echt te gaan leven. En we zijn doodsbang voor wat we allemaal zouden kunnen, met de kracht die we bezitten. Eerlijk over onzekerheid zijn we niet graag. Ook voor mij is dat een proces wat nog doorgaat. Want hoe spannend is het als je jezelf probeert te zijn en je dan afgewezen wordt? Maar ik ben zo dankbaar dat ik geleerd heb wat de kracht is van kwetsbaar durven zijn, voor de keren dat ik het weer voelde stromen omdat ik ruimte gaf aan mijn dipjes. Voor de mensen die ik gebruik als spiegel. Voor de illusies rondom controle die ik probeer te laten gaan. Het begint met eerlijk zijn naar jezelf. Je bent al precies zoals je moet zijn met al je krachten en onzekerheden. Denk maar eens goed na over de mensen die je bewondert. Zijn dat niet juist de mensen die authentiek zijn? Die hun dromen volgen?  Of mensen die zijn wie ze zijn en waar je om geeft omdat je ook hun kwetsbaarheid kent? Omarm jezelf en geef jezelf alles wat je verdient. En vooral een extra complimentje voor je vermogen om te twijfelen en voor iedere keer dat je de kracht vindt om je kwetsbaarheid te laten zien.